Woorden gesproken tijdens lichtjesdag 2025
Het 1e gedicht geschreven door Floorte Agema welke op Wereldlichtjesdag, Sint Janshof Nootdorp is voorgelezen door een vrijwilliger van de Stichting..
“In het licht van de kaarsen
Kijk ik om heen.
Een blik, een gebaar, een glimlach
Een zonder woorden weten
Hier in samen donker
Ben je niet alleen
In het licht van de kaarsen
Weerklinken de namen van roerloos geboren of vol geleefd
Van dapper gedragen of zomaar voorbij
Hier in de liefde komt alles samen
De kinderen in ons hart geboren
Zo intens gemis
En toch nooit verloren
In het licht van de kaarsen
Voel ik de kracht van trots en tranen
Samen delen
Licht dat hart en lijf verwarm
De pijn heel even verzacht”
————–
Dankbaarheid
Liefde
Pijn
dwars door elkaar heen
in het
Verdriet
van het
Verlies
Tekst over Het Verlies gedeeld door Angelique Hoogstraten van het verlies van hun kind en voor andere mensen die een groot verlies hebben.
We zijn hier vanavond sámen gekomen daar we allemaal iemand, die ons zeer dierbaar was, is en altijd zal blijven, hebben verloren. Voor velen heeft dat een zware impact op het leven. Zelfs alleen al met het groeten, een goede avond, zoals ik zojuist zei, of als mensen vragen, ,,Hoe gaat het ?” Of,.. ,,Gaat het goed ?” Zal je gevoel, je gedachten, je reactie nooit meer zo zijn als vóór je verlies. Nu in het kader van Wereldlichtjesdag, steken we een kaarsje aan voor álle overleden kinderen. Ook voor mijn kind dus. Zelf ben ik op een paar dagen na, 17 maanden geleden, mijn lieve allerliefste jóngste zoon Duco verloren, 16 jaar, voor altijd 16, verongelukt ! Van het één op het andere moment,… nooit meer voor altijd, altijd weer. Ieder heeft zo zijn eigen verhaal en zijn eigen verdriet en gemis. Hoe jong of hoe oud je kind bij verlies ook was, het ligt niet in de natuurlijke lijn van het leven, het mág niet, het kán niet zo zijn zou je denken, maar het gebeurd maar ál te veel.
De stichting Steun bij Rouw heeft daarom deze avond georganiseerd om te herdenken, om te herinneren, om stil te staan bij het verlies wat u heeft, het verlies wat wíȷ́ hebben geleden en waar we dagelijks onder lijden. Verlies hoef je niet alleen te dragen, verlies kan je delen, de píȷ́n van het verlies zal nooit verdwijnen, maar het vertellen van jóú verhaal, of het luisteren naar het verhaal van een ander zorgt vaak voor het feit van besef dat je niet alléén hoeft te staan, niet alleen bént in jou verdriet. Dit kan óndanks de pijn van het verlies hartverwarmend kan zijn. Het kan Steun en Kracht geven in de momenten dat je verdriet, je verlies er voor zorgt dat je met je emoties geen raad weet,… zo ook vanavond.
Het Licht. Het Licht dat ons sámen brengt, het Licht met een hartverwarmend effect. Licht is de levende aanwezigheid van het Goddelijke, stralende bewustzijn van de Geest. Licht in ons en licht rondom ons. Het licht voor onze zo dierbare kinderen die te vroeg zijn heen gegaan, aan te steken en het te laten stralen over ons allen. Waarbij het licht ons verbindt.
Verlies. Verlies van een dierbare, het beïnvloed je denken, maar ook je hart en je geest. Je bent niet meer dezelfde als voorheen. Vele verschillende emoties en gevoelens beheersen je hele “zijn”. Het “zijn” dat normaal ook zorgt voor wie je bent gaat na verlies op veel momenten met je op de loop. Het “zijn”, het “leven”, je bestaan is niet meer wat het was, en nooit meer wat het had moeten zijn. Verlies in welke vorm dan ook neemt alle kleur weg uit je bestaan, alle kleur weg uit je gevoel, alle kleur weg uit je hart. Het voelt alsof alles grijs is. Grijs, zwart de kleur van de rouw.
Rouw. Rouw is voor elk mens met verlies een uniek proces. Iedereen heeft zijn eigen emoties en gevoel en op zijn eigen momenten die niet, totaal niet te voorspellen zijn. Zelf vergelijk ik mijn rouw met de golven van de zee. Golven van verdriet in meer of mindere mate, maar golven recht uit het hart zijn er altijd, soms kabbelend aanwezig, rustig en zonder dat je emoties je de baas worden, soms zet de wind op en zorgt dat de golven van verdriet, gemis en pijn je overspoelen en dat op momenten die niet te voorspellen zijn, voor ieder op andere tijdstippen en voor één ieder misschien door andere factoren. Zelfs als de zee van emoties spiegelglad is, zonder golven, is de reflectie van de rouw vaak toch aanwezig.
Missen. Het Missen van jou dierbare gaat door merg en been. Het missen van de fysieke aanwezigheid, het missen van gezelschap van jou dierbare, het missen van gesprekken, het missen van iemands omhelzing, het missen van het sámen zijn, een lach, een reactie, een karaktertrek die je zo waardeerde, of de armen om je heen. Het missen ván, is het onbeschrijfelijke, het onbevattelijke van wat is en nooit meer zal zijn.
Tijd. Van tijd wordt gezegd dat het alle wonden heelt. Maar het verlies van je kind, slaat een gat in je bestaan, geeft een litteken voor het leven. Het missen van je dierbare kind zorgt dat het juist de tíȷ́d is die stil komt te staan. De tijd wordt een rare gewaarwording. Tijd staat stil, tijd gaat dóór, álles gaat dóór, het moment van verlies komt steeds verder achter je te liggen, steeds langer en langer geleden in een steeds vérder verleden je kind te hebben verloren.
Pijn. Dat doet pijn en het slaat in alle hevigheid toe. De pijn voelbaar in iedere vezel van je lichaam en geest, dus zowel fysiek als mentaal kan rouw en verdriet, pijn veroorzaken. Dit is zwaar, zwaar om te dragen, maar voel door de pijn heen. Laat de liefde voor je dierbare zwaarder wegen dan de pijn. Verdriet van verlies komt voort uit de liefde.
Liefde. Liefde voor de persoon die je verloren hebt blijft bestaan en liefde is sterk, liefde verdwijnt niet wanneer de dood ons scheidt. Zelfs liefde, het gevoel van liefde voor de persoon die je zo mist kan je overspoelen. Laat dat samen met de herinneringen je kracht geven om verder te gaan. Het is de zó krachtige energie die je dierbare achterlaat. Hoe fijn is dat en hoe blij denk je dat je dierbare is als hij of zij zou weten dat je kracht krijgt uit de liefde eindeloze liefde die nooit zal stoppen. Dit zal je helpen je weg te vervolgen. Het zal je weg verlichten, misschien met een traan of meerdere, maar adem in adem uit, dit geeft je zuurstof en zuurstof doet leven en voel dan dat we dankbaar mogen zijn.
Dankbaar. Dankbaar voor het feit dat we verdriet hebben dat voort gekomen is uit liefde, uit liefde voor en houden van, een rijkdom die niet íéder mens op deze aarde mag ervaren. Liefde voor iemand hebben en liefde terug ontvangen, houden van en dat er terúg van je gehouden werd. Dit moet je gelukkig maken toch ?! Met alle pijn die we voelen is er ook een andere kant van de pijn. In de vorm van liefde, herinneringen, maar ook trots dat we met ons meedragen dat jij de verbinding met jou dierbare had. Jij was de moeder, de vader ván, oma, opa van, de dochter of zoon van, zus of broer van jou /jullie dierbare. Binnen onze rouw, ín ons grote verdriet, met het grote gemis hebben we ook de mogelijkheid dieper in ons, weliswaar, gebroken hart te kijken en tóch bedenken dat er zoveel is om dankbaar voor te zijn, het hart zal nooit meer helen, het litteken zal nooit verdwijnen, maar de liefde van in het hart, zelfs de liefde in een gebroken hart kan zeer sterk zijn. Gebrúík die kracht om door te gaan. Vóél die kracht om de liefde door te geven, aan ook weer mensen die dat zo kunnen gebruiken, en zo leeft je dierbare toch nog voort in je verdere bestaan en zal degene waar je zoveel van hield en nog steeds van houdt van grote betekenis blijven in jouw en zélfs iemand anders leven. Zelfs nu diegene er niet meer is. Vandaar,….
Dankbaarheid, liefde en pijn, dwars door elkaar heen in het Verdriet van het Verlies
———-
Afsluitend gedicht (Rebel Uitvaart) voorgedragen door vrijwilliger van de Stichting
“Stil
Staan wij bij wat jij in beweging bracht
In hart, in lijf, in leven
Bewogen worden wij
Door tranen om wat niet meer is
En door de liefde, die steeds is gebleven
Licht maken wij
Voor jou,
Stil en bewogen
samen”